تــا زو طـلبــم واسـطـه عــمر دراز

لب بر لب من نهاد ومی گفت به راز

                        می خور که بدین جهان نمی آیی باز

چون عهده نمی شود کسی فردا را

                        حالی خوش کن تو این دل سودا را

می نوش به ماهتاب ای ماه که ماه

                         بـسیـار بـتـابـد و  نـیـابـد مـا را

شاد زیستن هنر است

                               شاد ساختن هنری والاتر

 زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست

 هرکسی نغمۀ خود خواند و از صحنه رود

                               صحنه پیوسته به جاست

 خـرم آن نغمه که

                      مـردم سپـارند به یاد

                       لبخند رازیـست

                                            عشق رازیـست

 اشک آن شب لبخند عشقم بود

 قصه نیستم که بگویی

                                   نـغمه نیستـم که بخوانی

صدا نیستم که بشنوی

                                   یا چیزی،چنانی که ببینی

یا چیزی،چنانی که بدانی

   من درد مشترکم،مرا فریاد کن

دلم تنگ است         

 یکی بگشاید این در را

 دلم تنگ است

 هوائی پاک می خواهم،

 نسیمی ...

 یکی بگشایداین در را

 دلم خسته است

دلم همراز،

                  هم آواز می خواهد

 تا خوانم به گوشش دردهای مانده در دل را،

که تا گویم به او آرزوهائی 

                                   که پژمردند

خدایا در قفس یک ریز می گریم

مگر در را به روی من تو بگشایی

می توان با یک گلیم کهنه هم، روز و شب را سرکرد

                 می توان با هیچ ساخت

می توان صدبار،مهربانی را ،عشق را ،محبت را

               بالـبی خندان تر از یک شاخه گل تفسیرکرد

می توان بی رنگ بود، همچون آب پاک

             می توان درفکرباغ ودشت بود،عاشق گلزاربود

می توان این جمله را در دفتر فردا نوشت:

                        محبت از هر چیز دیگر بهتر است

زندگی مثل حباب است

                            آنهم چه حباب

                                            نه برآب بلکه سراب

زندگی مثل سراب است

                            آنهم چه سراب

                                           نه برآب بلکه به خواب

زندگی مثل خواب است

                            آنهم چه خواب

                                          خواب یک مست خراب

اشکی که بی صداست

        پشتی که بی پناست

                   دستی که بسته است

                                  پایی که خسته است

دل را که عاشق است

        حرفی که صادق است

                   شعری که بی بهاست

                                  شرمی که آشناست

                                                                 دارایی من است ارزانی شماست

شب چو در بستم ومست از می نابش کردم

                 مـاه اگر حلـقه به در کوفـت جـوابـش کردم

دیـدی آن تـرک ختـا دشمـن جـان بـود  مـرا

                 گرچه عمری به خطادوست خطابـش کردم

منزل مرد بیـگانه چـو شد خانـه ی چشـم

                  آن قـدر گریـه نـمـودم  که  خرابـش  کردم

شرح داغ  دل  پروانه  چـو گفتـم با شمع

                 آتـشی در دلـش  افکنــدم  و  آبـش  کردم

غرق خون بود و نمی مرد زحسرت فرهاد

                خواندم افسانه ی شیرین وبه خوابش کردم

دل که خونابه ی غم بودوجگرگوشه دهر

                 بـر  سـر   آتـش  جـور  تـو  کـبـابـش  کردم

            زنـدگی کـردن مـن مـردن تـدریـجی بود

            آنچه جان کند تنم، عمر حسابـش کردم

گاه می اندیشم

                        می توان سخت گریست

                        می توان رنــگ  سـپـیـد

                                           روی هر دیده کشید

می توان درپس این رنگ ودرنگ

                 بچه شد ساده گریست

                      می توان ساده شکست

                                وبه پای همه ریخت           

من اینجا بس دلم تنگ است

وهر سازی که می بینم بدآهنگ است

بیا ره توشه برداریم

                         قدم در راه

                                   بی برگشت

                                   بگذاریم

ببینیم آسمان

                       آیا هر کجا همین رنگ است؟